Oude ik

Je was mijn ster toen ging je dood
de stukjes jou sloegen een krater
ik ging erheen
ik legde bloemen
huilde, weende, wenste dat
er meer was dan dit zwarte gat
dat het zich vulde met warm water
dat langzaam naar mijn lippen steeg
mijn woorden zonken
tot de bodem
en dan in zachte blauwe bubbels
jij aan mij een antwoord schreef